รู้ไหม คนเราน่ะ มันประหลาดอย่าง

เวลาที่ไม่ได้อะไรดั่งใจแล้วมักจะผูกใจเจ็บ

พยายามบอกตัวเองว่าเราได้สิ่งที่ดีที่สุดแล้วนะ

แล้วก็เกลียดสิ่งที่ตัวเองไม่สามารถคว้ามาได้

ไม่มีการแยกแยะทั้งนั้นแหละ

ต่อให้ควบคุมได้ก็เถอะ ลึกๆมันไม่ใช่!

เราเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

แตก่เข้าใจแหละว่ามันไม่สมควร

ลองมองไปรอบๆบ้าง มองเห็นเพื่อนเก่าๆ

แต่ละคน โตขึ้นแล้วก็ผ่านเรื่องราวมามากมายขึ้น

แต่ละคนมาจากคนละทาง พบเห็นมาแตกต่างกัน

และเจ็บปวดมาในแบบที่แตกต่างกัน เช่นกัน

คนส่วนมาก มักจะให้ความเจ็บปวดสร้างแผลอันเลวร้ายไว้กับตัว

ปากบอกว่าจำไว้เป็นบทเรียน

แต่ไม่เคยแก้ไขกับความผิดพลาดนั้นเลย

จนในเวลาต่อมาก็เป็นแบบนั้นอีกครั้ง

เข็ดบ้างไม่เข็ดบ้าง

นานๆเข้า มันก็เหมือนสีแดงที่ย้อมลงไปเรื่อยๆแหละ

เวลาผ่านไป บ่อยๆเข้ามันก็จะกลายเป็นสีดำ

คนเหล่านั้นไม่รู้เลยว่าสิ่งเหล่านี้ได้เปลี่ยนตัวตนที่ดีงามของเขาไป

ต่อมา

บางคนอาจรู้ตัว บางคนอาจไม่รู้

แต่ก็พบว่าจะดัดสันดานตัวเองมันก็ยากเสียแล้ว

ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน

ฉันรู้ตัว

แต่ก็แก้ไขอะไรไม่ได้มาก

จนกระทั้งคิดว่าเราจะมีชีวิตไปเพื่อออออ

มันเหมือนคำถามที่ต้องหาคำตอบไปเรื่อยๆนั่นแหละ

จนกว่าจะหาคำตอบที่แท้จริงได้

คำตอบที่ไม่ได้เกิดมาเพียงการคิดไปเอง

สำหรับการเปลี่ยนตัวเองนั้น

มันก็เปรียบกับการหลุดพ้นขีดจำกัดของตัวเองนั่นแหละ

ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์